Artykuły

Pomysł na weekend: Babia Góra i Babiogórski Park Narodowy

Added: 2013-03-29

Najwyższy szczyt Beskidów Zachodnich i jeden z najlepszych punktów widokowych na Tatry, Beskidy, Kotlinę Orawsko-Nowotarską, a także góry Słowacji.

Szczyt o wysokości 1725 m n.p.m. posiada niezwykłe walory turystyczne i jest jedynym, poza Tatrami, obszarem w Polsce, o charakterze alpejskim. Masyw jest częścią Beskidu Żywieckiego i objęty jest ochroną Babiogórskiego Parku Narodowego, stanowi  także część Rezerwatów Biosfery UNESCO.

Babiogórski Park Narodowy

Utworzony jesienią 1954 roku obszar chroniony obejmuje północne i częściowo południowe stoki masywu Babiej Góry. Jednolity i odosobniony masyw jest bardzo charakterystyczny i łatwo rozpoznawalny z dużej odległości. Wierzchołek główny zwany Diablakiem zalicza się do najwyższych wzniesień poza obszarem Tatr, co jest przyczyną zróżnicowania klimatycznego oraz roślinnego. To właśnie tu występują najwyraźniej zarysowane piętra klimatyczno-roślinne, w tym piętro halne, stanowiące analogię do podobnych układów w Tatrach czy Alpach. Występująca tu roślinność objęta jest ścisłą ochroną, a niektóre gatunki można spotkać wyłącznie w masywie Babiej Góry, np. okrzyn jeleni, który jest symbolem parku i rogownica alpejska. Wśród zwierząt spotkać można tu rysia, niedźwiedzia, głuszca czy cietrzewia.

Pogoda w masywie Babiej Góry bywa zmienna i kapryśna. Występują tu bardzo silne wiatry oraz częste opady, a pokrywa śnieżna w wyższych partiach utrzymuje do 200 dni w roku. Często się zdarza, że aura zmienia w ciągu kilku chwil, dlatego wchodząc na szczyt warto pamiętać o odpowiednim ubiorze.
Wartość przyrodnicza masywu jest unikatowa nie tylko na skalę Polski, ale także Europy i świata. Obszar jest chroniony nie tylko jako park narodowy, ale także włączono go do sieci Natura 2000, a decyzją UNESCO-MaB otrzymał jako jeden z pierwszych obszarów na świecie status rezerwatu biosfery.

Na szlaku

Oczywiście obszar parku udostępniony jest turystom, którzy mogą się poruszać po wyznaczonych szlakach, których suma wynosi 52 kilometry. Najpopularniejszym celem wędrówek jest oczywiście najwyższy szczyt masywu – Diablak.

Na szczyt prowadzi wiele szlaków o zróżnicowanym stopniu trudności, w tym czerwony Główny Szlak Beskidzki. Jednak jedną z najczęściej wybieranych dróg jest trasa zaczynająca się na Przełęczy Krowiarki i prowadząca niebieskim szlakiem do Schroniska na Markowych Szczawinach. Szlak jest bardzo prosty, wręcz o charakterze spacerowym. Po drodze można zobaczyć również Mokry Stawek – największy naturalny zbiornik w masywie Babiej Góry. Zaraz potem na Szkolnikowych Rozstajach szlak odbija w lewo, jest to droga prowadząca na Sokolicę (1025 m n.p.m.). Po mniej więcej 2 godzinach marszu od Przełęczy Krowiarki docieramy do słynnego Schroniska na Markowych Szczawinach. Był to pierwszy obiekt tego typu w Beskidach Zachodnich. Otwarte we wrześniu 1906 roku schronisko górskie przetrwało do 2007 roku, kiedy to rozebrano stary budynek i zastąpiono go nowym. Obok niego stoi tzw. GOPR-ówka, a więc stacja dyżurów pogotowia górskiego, gdzie obejrzeć można wystawę poświęconą turystyce na Babiej Górze.

Z Markowych Szczawin można jest wybrać szlak żółty przez Perć Akademików, który jest co prawda krótszy, ale również trudniejszy do pokonania ze względu na stromizny i skały. Poruszanie się na tym odcinku ułatwiają zamontowane łańcuchy. Droga na szczyt pokryta jest gołoborzem, a sam szlak wyznaczony jest przez skalne schody. Trud na pewno będzie wynagrodzony przez wspaniałe widoki.

oprac. Joanna Terka, fot. wikimedia commons